św. Katarzyny Aleksandryjskiej

Wśród wielu świętych niewiast, które Kościół czci, wyróżnia się swą postawą św. Katarzyna Aleksandryjska, która zginęła śmiercią męczeńską około 310 r.
W kalendarzu liturgicznym wspominamy ją 25 listopada. Św. Katarzyna na Wschodzie należy do najbardziej znanych świętych. A jednak tak mało o niej wiemy, wokół jej życia powstało tak wiele różnorakich legend, że był okres, iż powątpiewano nawet, czy naprawdę istniała. Na szczęście mamy świadectwa już z wieku IV – a więc bardzo ważne, bo sięgające prawie czasów jej życia. O św. Katarzynie wspomina św. Rufin i Euzebiusz z Cezarei Palestyńskiej.

Urodziła się prawdopodobnie około 289 r. w Aleksandrii, stolicy Egiptu, jako córka króla Kustosa. Kształciła się we wszystkich dziedzinach wiedzy, osiągając zdumiewające wyniki. Mając 18 lat prowadziła poważne dysputy z uczonymi, pociągając ich zarazem do wiary Chrystusowej. Jej metodą walki były przede wszystkim argumenty. Zbijało to z tropu przeciwników chrześcijaństwa, którzy woleliby raczej walczyć na miecze. Nie ograniczała się jednak tylko do dysput. Często interweniowała również czynnie w obronie chrześcijan. Kiedy cesarz Maksymian, wielki wróg chrześcijan, kazał jej złożyć ofiarę bożkom, odpowiedziała, iż jest jeden tylko Bóg i tylko Jemu może służyć i składać ofiarę. Cesarz rozzłościł się zuchwałością dziewczyny i kazał jej natychmiast stawić się przed gremium sędziów i filozofów. Mieli oni zbić jej argumenty, a zarazem wyszydzić i ośmieszyć chrześcijańską religię. Stało się inaczej. Wówczas cesarz skazał ją na najokrutniejsze męki: głód i tortury. W końcu – nie mogąc załamać Świętej – kazał ją ściąć. Są i inne wersje tego życiorysu. Mówią one o tym, jak cesarz – nie mogąc znieść Katarzyny – kazał zamknąć ją w więzieniu, a następnie męczyć na kole. Ale koło rozpadło się, nie wyrządzając jej szkody. Ciało jej od setek lat znajduje się na Górze Synaj, w klasztorze który ufundował cesarz Justynian w wieku VI.

za:http://niedziela.pl/artykul/22232/nd/Swieta-Katarzyna-Aleksandryjska-